Eijsden

Plaatsen > Eijsden

Eijsden is een dorp en gemeente. Onder de gemeente Eijsden vallen de volgende woonkernen:

Onder het dorp Eijsden vallen ook de buurtschappen Hoog-Caestert, Laag-Caestert en Withuis. Deze zijn nog steeds in het buitengebied gelegen. De voormalige buurtschappen Breust en Het Poelveld zijn thans te beschouwen als wijken van de kern Eijsden. Verder omvat de huidige gemeente Eijsden het grootste gedeelte van de voormalige gemeenten Gronsveld, Mesch en Rijckholt.

Eijsden is de zuidelijkste gemeente van Nederland. De Maas vormt de westgrens met België. Grensovergang Eijsden-Moelingen. Bij Eijsden komt de Maas Nederland binnen. Het oude dorp was in de 18e eeuw een drukke havenplaats met een veer over de Maas. Eijsden ligt aan de A2, met eigen op- en afritten. Bij de grensovergang met België krijgt deze weg de naam ‘Route du Soleil’.

Kasteel Eijsden stamt uit 1636 en is een van de mooiste kastelen van Limburg, met in mergel versierde torens, verhoogde paviljoens en hardstenen raamkozijnen. Het is omgeven door een gracht en een mooie tuin met eeuwenoude bomen. Het kasteel is gebouwd in de Maaslandse Renaissancestijl, een typische bouwstijl in de streek, gelegen in de driehoek Luik-Maastricht- Aken, kenmerkend voor deze bouwstijl is het gecombineerd gebruik van rode baksteen, mergel en hardsteen. Kasteel Eijsden is omgeven door lanen, tuinen, een park en weilanden. Het park is vrij toegankelijk, het kasteel zelf normaal gesproken niet. Ééns in de 2 jaar wordt hier voor 2 dagen een uitzondering op gemaakt. Voor de liefhebbers een buitenkansje.  De eigenaar van Kasteel Eijsden is de Belgische graaf Marcel de Liedekerke de Pailhe, vader van graaf Raphaël de Liedekerke de Pailhe, de huidige President van de Koninklijke Harmonie Sainte Cécile uit Eijsden. De opbrengsten van deze openstelling zijn ten bate van Koninklijke Harmonie Sainte Cécile, die in 1880 is opgericht door René Graaf de Geloes van kasteel Eijsden. Tijdens de openstelling krijgt u toegang tot de kelder en de begane grond vertrekken van het kasteel tevens kunt u de tuinen bezoeken en delen van het poortgebouw bekijken. De bezoekers worden rondgeleid in kleine groepen door gidsen die u meer kunnen vertellen over Kasteel Eijsden en haar historie. Een fotopresentatie met deskundige toelichting maakt deel uit van de rondleiding. Voor een drankje en een hapje kan op deze dagen gebruik gemaakt worden van het tijdelijke terras op de binnenplaats van het kasteel of van “Castalia”, dit is een als tijdelijk café ingerichte ruimte van het poortgebouw. Kasteel Eijsden is gelegen aan de Graaf de Geloeslaan 8 in Eijsden (circa 10km ten zuiden van Maastricht in Nederland). Ter indicatie: De toegangsprijs voor het kasteel bedroeg in 2011, inclusief de rondleiding, € 7,50 voor volwassen en € 5,00 voor kinderen tot en met 12 jaar. Kaarten kunt u bestellen via de website van Sainte Cécile waardoor u mogelijke wachttijden kunt vermijden.
Voor meer informatie over Sainte Cécile en deze openstelling kunt u terecht op: www.saintececile.nl

Het natuurreservaat Savelsbos is een aaneengesloten bosslinger van Cadier en Keer tot Eijsden. Het bos is over het algemeen oud. In het verleden is er nauwelijks gekapt, omdat de steile hellingen niet geschikt waren voor de landbouw. Er zijn dan ook vele volwassen en hoge woudreuzen, die het hellingbos een indrukwekkend aanzien geven. De hellingbossen genieten grote faam vanwege de vele soorten bloemen in het voorjaar. Links en rechts zijn in de weiden drinkpoelen. Deze poelen zijn van groot belang voor de vele diersoorten die in dit gebied hun territorium hebben. Men vindt met een beetje geluk padden, kikkers en salamanders, maar ook libellen en watertorren, terwijl de steenuil, kwikstaart en watersnip gebruik maken van de aanwezige heggen. Met name voor de amfibieën is de poel een onmisbare schakel in het voortplantingsproces.

Bezienswaardigheden
Sint Christinakerk. Het huidige kerkgebouw dateert uit 1508, het vervangt de in 1483 afgebrande kerk. Meer dan 300 jaar, van 1508 tot 1853, zou zij simultaankerk zijn voor de katholieke en protestantse eredienst. Hier wordt sinds de 19e eeuw de H. Egidius vereerd tegen en ter voorkoming van kinderziekten. De 14e-eeuwse toren oogt massief, niet alleen omdat behalve de galmgaten en een lichtspleet geen openingen of geledingen in de wanden zijn aangebracht, maar met name vanwege het ontbreken van een ingangsopening. In de kerk zijn de zware zuilen en maaskapitelen uit ca. 1400 hergebruikt. Het oude koor is gedeeltelijk bewaard. Het hoofdaltaar staat voor een retabel met een schilderij uit de 17e-eeuwse Antwerpse school dat de kruisiging verbeeldt.

De St. Martinuskerk (Breust), al vermeld in 965, werd kort nadat ze in 1393 werd verwoest weer opgebouwd. De kerk kreeg bij die herbouw zijn huidige basiliekvorm. Uitbreiding van het priesterkoor en aanbouw van beide sacristieën heeft plaats gevonden in respectievelijk 1722, 1851 en 1855. De toren aan de westzijde stamt uit de 15e eeuw en werd in laatgotische stijl gebouwd. De torenspits, nu 42 meter hoog, werd in 1896 vernieuwd. Vooral de toren van het kerkgebouw doet ons opveren. Zoals veel Zuid-Limburgse kerktorens uit de hoge en late Middeleeuwen is deze opgetrokken van mergelsteen, maar deze is met elegante gotische bogen en traceringen geleed – zich zo onderscheidend van de toch vooral sobere en weerbare tijdgenoten. Het schip achter deze toren is in het midden van de 19e eeuw ingrijpend verbouwd. De arcades die de hoofdbeuk van de zijbeuken scheiden, rusten op hergebruikte zuilen van Naamse steen met maaskapitelen. Het torenportaal heeft bijzondere trekken: het stergewelf is fraai en de latei is een aanwijzing dat hier eeuwen voor de torenbouw al gehecht werd aan fijne en bijzondere producten van ambachtelijkheid.
De latei heeft een bovenrand met twee flauwe hellingen die in een punt samenkomen. Hij is voorzien van drie gebeeldhouwde medaillons tussen bladranken. In de medaillons zijn steeds een mens en een dier in strijd te vinden (de middelste interpreteren als Samson en de leeuw is op zichzelf niet onlogisch, maar gaat voorbij aan de veelheid van dergelijke voorstellingen in de romaanse kunst die niet per se aan het oudtestamentische verhaal refereren. Het linker paar zou geduid kunnen worden als St. Michaël en de draak). Door de stijl van de reliëfs laat de latei zich in de tweede helft van de 12e eeuw plaatsen. De stijl is verfijnder dan de tegenwoordige verweerde staat – resultaat van een eerdere verblijfplaats waar de steen blootstond aan weersinvloeden – doet geloven. Binnen vindt de bezoeker ook een doopvont uit dezelfde periode als die van de latei.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *